Our books.Our love.: otwarte

19:47 2 komentarze

21:46 4 komentarze

16:20 6 komentarze

16:25 4 komentarze

23:11 2 komentarze

13:41 4 komentarze

14:11 8 komentarze

21:49 2 komentarze

12:31 5 komentarze

14:15 No komentarze

11:08 2 komentarze

07:22 No komentarze

17:01 No komentarze

20:41 No komentarze

16:44 No komentarze

21:22 2 komentarze

21:41 No komentarze

13:15 1 komentarze

źródło

" - Mare Molly Barrow, urodzona siedemnastego listopada 302 roku Nowej Ery, córka Daniela i Ruth Barrowów - recytuje z pamięci Tyberiasz, streszczając moje życie. - Nie masz zawodu i w dniu następnych urodzin masz wstąpić do wojska. Chodzisz do szkoły nieregularnie, osiągasz słabe wyniki i masz na swoim koncie wykroczenia, za które w większości miast trafiłabyś do więzienia. Kradzieże, przemyt, stawianie oporu podczas aresztowania to zaledwie początek listy. Ogólnie rzecz biorąc, jesteś biedna, nieokrzesana, niemoralna, mało inteligenta, zgorzkniała, uparta i przynosisz hańbę swojej wiosce i królestwu.[...]
- A mimo to jest w tobie coś więcej. - Król wstaje, ja zaś przyglądam się z bliska jego koronie. Jej końce są nieprzeciętnie ostre. Jak sztylety. - Coś, czego nie mogę pojąć. Jesteś jednocześnie czerwoną i Srebrną. Ta osobliwość pociąga za sobą potworne konsekwencje, których nie jesteś w stanie zrozumieć. Co zatem mam z tobą począć?" Źródło

Czerwona Królowa jest to kolejny przedmiot książkowego pożądania. Widziałam sporo reklam tej pozycji. Gdziekolwiek nie wchodziłam tam widziałam książkę Victorii Aveyard. Przeczytałam opis i wiedziałam, że to jest powieść, którą muszę mieć. Gdy wreszcie przyszedł moja paczka ucieszyłam się, że mogę zagłębić się w świat Czerwonej Królowej.

Jak obserwuje książkowy świat, to po Igrzyskach Śmierci pojawiało się wiele pozycji o dziewczynach, które starają się powstrzymać rebelię. Po Gwiazd Naszych Wina, nastąpił wyrzut książek obyczajowych z dramatem w tle. Czyżby po Rywalkach miał nastąpił czas królestw? W pierwszym momencie z tym mi się skojarzyła ta pozycja, mimo, że nie przeczytałam trylogii Kiery Cass. Jednak książka usadowiła się pomiędzy Rywalkami, a Igrzyskami Śmierci. Jak sądzę.

Język, którym posługuje się autorka jest bardzo przyjemny. Nie jest to dzieło sztuki, jednak z każdym rozdziałem byłam coraz bardziej wciągnięta. Akcja bardzo szybko się rozwija. Jest krótki wstęp, a potem nie można oderwać oczu od tekstu. W szkole tylko myślałam o tym co się dalej zdarzy. Umiałam czytać praktycznie wszędzie. W przerwie na zawodach tanecznych też.

źródło

Jak wcześniej wspomniałam akcja toczy się w zawrotnym tempie. Nie było czasu na inne rozmyślania. Wątków było sporo, przez co nie było okazji, żeby się nudzić. Główni bohaterowie świetnie zarysowani. I od dawna w młodzieżowych książkach nie czytałam o dziewczynie, która sobie sama dobrze radzi i nie potrzebuje księcia na białym koniu. Nie pamiętam też, kiedy nie było głównej, która cały czas się zastanawia, którego chłopaka wybrać. Dlatego też dziękuję pani Aveyard. Tak rzadko się zdarza.

Najbardziej polubiłam jedną rzecz. Do końca książki nie było wiadomo, kto jest dobry, a kto zły. A na samym końcu z otwartymi ustami, nie mogłam pojąć, jak to się stało. I pogłębiła się moja miłość do jednego z braci i do czarnych charakterów. Nie mogę się doczekać następnej części. Po zakończeniu miałam ochotę od razu pojechać do księgarni i kupić następną część. A ona nawet w oryginale nie jest dostępna.

Z wielu powodów polecam tą książkę. Nie jest ona przewidywalna, akcja toczy się szybko i ostatni raz powtórzę, bohaterowie nie są nudni. Ci wszyscy, którzy nie są przekonani do Czerwonej Królowej, musicie spróbować. Na pewno się nie zawiedziecie. Jest to ponad czterysta stron dobrej zabawy i trochę krwawej. I pamiętajcie „Każdy może zdradzić każdego.”.

Tytuł: Czerwona Królowa

Autor: Victoria Aveyard

Seria: Czerwona Królowa tom1

Wydawnictwo: Otwarte

Ilość stron: 478

Ocena: 10/10

Autorka recenzji: Hayles

19:06 No komentarze

źródło

„Czasem odkrycie prawdy może odebrać nadzieję szybciej niż wiara w kłamstwa.

To właśnie uświadamia sobie siedemnastoletnia Sky, kiedy spotyka Deana Holdera. Chłopak dorównuje jej złą reputacją i wzbudza w niej emocje, jakich wcześniej nie znała. W jego obecności Sky odczuwa strach fascynację, ożywają wspomnienia, o których wolałaby zapomnieć. Dziewczyna próbuje trzymać się na dystans – wie, że Holder oznacza jedno: kłopoty. On natomiast chce dowiedzieć się o niej jak najwięcej. Gdy Sky poznaje Deana bliżej, odkrywa, że nie jest on tym, za kogo go uważała, i że zna ją lepiej, niż ona sama siebie. Od tego momentu życie Sky bezpowrotnie się zmienia.” Źródło

O Hopeless naczytałam się wiele. Jaka to cudowna książka, jaka wzruszająca oraz poruszająca. Ponoć nie dawała ona spać po nocach. Według mnie nie była to najlepsiejsza książka na całym bożym świecie, jednak podobała mi się. Muszę też przyznać, że jest to powieść, która siedzi w głowie i każe się dalej czytać.

Jest to moje pierwsze spotkanie z panią Hoover i sposób w jaki pisała spodobał mi się. Był lekki, zabawny i naprawdę wciągający. Autorka wczuła się też w nastolatków. Wiedziała jakich określeń używać i stworzyła przez to normalnych ludzi, a nie ich perfekcyjne karykatury. Chociaż co jakiś czas miałam wrażenie, że lekko przesadza.

Sama historia jest naprawdę trudna i daje dużo do myślenia. Tu idealnie nadaje się powiedzenie „im dalej w las, tym więcej drzew”. Losy bohaterów komplikują się z każdym rozdziałem. Jak na początku wydawałoby się, że będzie to zwykły romans pomiędzy zacofaną dziewczyną, a tajemniczym i złym chłopakiem, to jest to bujda. Ich relacja jest głębsza, ponieważ nie rzucają się sobie w ramiona przy drugim spotkaniu (dzięki ci Boże). W jakimś stopniu na początku przypominali mi Clary i Jace’a z Darów Anioła. Potem zdecydowanie pozbyli się tego podobieństwa.

źródło

Gdy książka się rozwija sięga ona do tematów bardzo trudnych oraz niezrozumiałych. Naprawdę czytając tą książkę nie przechodziło mi przez myśl, że tak naprawdę może się dziać. Na początku autorka daje nam okruchy, żebyśmy się domyślili co się działo trzynaście lat wcześniej, zanim Karen adoptowała Sky. Jednak, gdy te słowa są już jasno powiedziane, przychodzi czas na szok i niedowierzanie.

Główną bohaterką i narratorką była siedemnastoletnia Sky. Gdy była małą dziewczyną została adoptowana przez Karen. Sky nie przypomina normalnej nastolatki. Uczyła się w domu, nie ma komórki, ani telewizora, a tym bardziej Internetu. I wcale nie jest tym załamana. Jest też sarkastyczna i za to ją najbardziej polubiłam. Wykazuje się też wielkim dystansem do siebie, ponieważ nie każdy by się śmiał z wyzwisk, które padają z ust innych osób. Sky bardzo dobrze sprawiła się w roli narratora, ponieważ nie paplała o miłości cały czas.

Dean Holder, dla przyjaciół po prostu Hodler, nie był typowym złym i tajemniczym chłopakiem. Sprawiał tylko wrażenie takiego oraz wszystkie plotki na to wskazywały. Pod przykrywką badboy’a, krył się uroczy chłopak, który naprawdę potrafi dbać o bliskich. Jedyne co mnie w nim denerwowało, to jego dziwne wybuchy złości, które były potem wyjaśnione, ale chyba po osiemnastu latach czas się nauczyć, żeby trzymać nerwy na wodzy.

Inne postacie, które nie były tak ważne były świetnie zarysowane. Każdy miał swój oddzielny charakter i postacie nie zlewały się ze sobą. Jedyną osobą, której powinno być więcej to najlepsza przyjaciółka Sky, Six. Brakowało jej w życiu głównej bohaterki, ponieważ wyjechała ona sobie do Włoch, wcześniej zaciągając Sky do liceum. Dlatego to jej zachowanie uważam za najzwyczajniej chamskie.

Podsumowując. Książka zbyt bardzo zachwalana sprawiła, że się na niej zawiodłam. Niestety rozwiązywanie problemów bohaterów zdarzało się za prosto oraz czasami zachowania bohaterów były dla mnie niezrozumiałe. Jednak zakończenie podobało mi się, jednak nie zmieści się na liście najlepszych zakończeń książkowych. Mam nadzieje, że zbytnio nie namieszałam i wyciągniecie coś pożytecznego z tej recenzji. J

Tytuł: Hopeless

Autor: Colleen Hoover

Seria: Hopeless tom 1

Wydawnictwo: Otwarte

Ilość stron: 424

Ocena: 8/10

Autorka recenzji: Hayles

22:43 1 komentarze

Liczba odwiedzin

Follow Us

Inne posty

Polecany post

Czy robienie rereadingów ma jakiś sens?

Odwiedzamy:

Labels