facebook google twitter tumblr instagram linkedin
  • Home
  • Spis recenzji
  • O autorkach
  • Kontakt

Our books.Our love.

22:43 4 komentarze

"Uczestnicy misji docierają do nowej Ziemi, lecz towarzyszy im poczucie przeraźliwej grozy. Są osaczeni przez krwiożercze bestie i paraliżującą roślinność, zagrażają im nieznane technologie. Pojawiają się kolejne morderstwa. Czyżby planeta postanowiła zabić nowych kolonizatorów?" Źródło

17:05 4 komentarze
"Misja trwa. Po obaleniu dyktatora na pokładzie Błogosławionego zapanowała radość. Nie trwa jednak długo, gdyż okazuje się, że załoga statku skrywała tajemnicę , która może przesądzić o losach wyprawy. Niespodziewanie nowa fala morderstw staje się zalążkiem buntu. Rozpoczyna się walka o przetrwanie. 
Amy rusza tropem tajemniczych wskazówek pozostawionych przez jednego z uczestników misji, a Starszy mierzy się z nowymi wyzwaniami, które stanęły przed nim jako przywódcą. Nikt nie zna odpowiedzi na pytanie, czy kiedykolwiek pasażerowie Błogosławionego dotrą do nowej Ziemi..." Źródło
19:26 6 komentarze

"Nieodległa przyszłość. Siedemnastoletnia Amy i jej rodzice biorą udział w misji kosmicznej, której celem jest zaludnienie nowej planety. Podróż ma trwać trzysta lat, dlatego pasażerowie zostają poddani hibernacji. Któregoś dnia Amy zostaje brutalnie wyrwana z lodowatego snu. Ktoś próbował ją zamordować! Dziewczyna jest uwięziona na statku kosmicznym, którego mieszkańcy poddali się władzy Najstarszego, despotycznego i przerażającego przywódcy. Jest jednak jeszcze Starszy - zafascynowany Amy zbuntowany nastolatek i następca Najstarszego. Chłopak próbuje przejąć władzę. Czy Amy może mu zaufać?" Źródło

19:40 14 komentarze
"Bezwzględny przestępca z zimną krwią zabija młodą kasjerkę. Norweska prasa szeroko rozpisuje się o tajemniczym Ekspedytorze napadającym na banki. Do akcji wkraczają komisarz Harry Hole i jego nowa obiecująca partnerka. Śledztwo zatacza coraz szersze kręgi, poszlaki wiodą także daleko poza granice Norwegii. Dochodzi do kolejnych zbrodni. Mieszkańców Oslo ogarnia trwoga. Jednocześnie Hole usiłuje prowadzić własne, prywatne śledztwo w sprawie śmierci Anny, ekstrawaganckiej cygańskiej artystki, a zarazem swej byłej kochanki. Szantażowany dziwaczną korespondencją, z myśliwego zamienia się w zwierzynę, a policja depcze mu po piętach."    Źródło
22:24 No komentarze

"Emeryt Herkules Poirot miał wypoczywać w nadmorskim uzdrowisku, tymczasem poznał Nick Buckley i musi uspokajać nerwy, budując domki z kart. Pech, czy ktoś nieudolnie próbuje zabić Nick? Właścicielka Samotnego Domu cztery razy uniknęła śmierci, a jednak lekceważy ostrzeżenia detektywa. Do czasu! Podejrzani przyjaciele, zaginiony narzeczony, pożyczony szal.... Miłość, chciwość i tragiczne qui pro quo. Morderstwo. Czyżby pierwsza porażka detektywa? To tylko pozory!"
17:40 4 komentarze
"Amerykański milioner Rufus Van Aldin ma tylko jedną słabość: swoją córkę Ruth. Ona natomiast ma aż dwie słabości: klejnoty i niebezpiecznych mężczyzn. Ojcowski prezent, rubin Serce Płomienia, nie przyniesie jej szczęścia...
Błękitnym Ekspresem podróżuje również Katarzyna Grey, która ostatnia widziała ofiarę przy życiu. Od jej zeznań Herkules Poirot zaczyna swoją pracę.
Kto zamordował córkę milionera? Gdzie jest Serce Płomienia? Komu odda serce Katarzyna Grey?
Na szczęście – jak sam mówi w powieści – „Papa Poirot zawsze śmieje się ostatni”."

15:09 6 komentarze
"Seria nieszczęśliwych wypadków czy działanie seryjnego mordercy w „jednym z najzdrowszych miejsc w Anglii”? Trudno uwierzyć starszej pani z pociągu, że „morderstwo to nic trudnego”, bo zabójcy nikt nie podejrzewa. Przewidziała, kto będzie kolejną ofiarą, ale zginęła w drodze do Scotland Yardu. Zły los dosięga wszystkich, którzy weszli w drogę lordowi Withfieldowi."     źródło
16:49 21 komentarze
"Lata wojen i rozłąki odcisnęły na królewskich synach mocne piętno. Alberon nie wierzy w dyplomację i jest zdecydowany bronić królestwa siłą. Z dumą prezentuje plany swej tajnej broni - Krwawej Maszyny. Razi obawia się jednak, że Maszyna zniszczy wszystko, co w czasie panowania osiągnął ich ojciec. Pomimo kontrowersyjnych sojuszy Alberona Wynter staje po jego stronie, nawet kiedy wyczekiwanymi w obozie sprzymierzeńcami okazują się być Wilkołaki..."

Po bardzo długim czasie, w końcu udało mi się wygospodarować trochę czasu by skończyć Trylogię Moorehawke. Jako, że "Zbuntowany książę" był już ostatnią, finałową częścią miałam nie małe oczekiwania. Niestety nie do końca wydarzenia w książce mnie przekonały, a wielkiego finału się nie doczekałam.

Akcja powieści rozpoczyna się w momencie kiedy główni bohaterowie wjeżdżają do obozu zbuntowanego księcia. Tam, oprócz wyczekiwanego spotkania, czekało na nich mnóstwo niespodzianek. Można było też poznać samą postać Alberona, o którym wiele się słyszało w poprzednich tomach. Ja osobiście bardzo polubiłam tego bohatera. Mimo czasem przesadnej wybuchowości był osobą dobrą, poważnie myślącej o przyszłości królestwa. Razem z Razim tworzyli duet, dla którego czytałam tą książkę.

Zdarzenia jakie miały miejsce i jakie dotykały w mniejszym lub większym stopniu głównej bohaterki Wynter, raz były na plus, a raz na minus. To spowodowało, że trudniej mi jest ocenić obiektywnie tą pozycją. Chwilami z ogromnym zaciekawieniem śledziłam rozwój akcji, z kolei później trochę się nudziłam. Najgorsze w tym wszystkim było nieustanne czekanie na finał lub na jakiś przełomowy moment, którego wciąż nie było. Gdy wreszcie zaczęło się coś dziać (a był to przedostatni rozdział) i z wytrzeszczonymi oczami czytałam, całość trwała 6 stron, a potem urwała się w najbardziej tragicznym momencie. Kiedy przewróciłam stronę okazało się, że ostatni rozdział dzieje 5 lat później i po prostu załamałam się. Dodatkowo dobiło mnie to, że zaczynał się od słów: "Mały chłopiec pędził, ile sił w nogach. Jego zielone buciki zdawały się frunąć ponad wyboistym brukiem ulicy". Tego moje biedne oczy już nie zniosły.

21:15 No komentarze
"Wynter Moorehawke podróżuje przez nieprzebyte lasy w poszukiwaniu zbuntowanego księcia. W ciemnościach czai się wielu nieprzyjaciół. Dziewczyna nabiera otuchy, gdy spotyka Raziego i Christophera. W ślad za przyjaciółmi podążają też dawni wrogowie, a Wynter musi stawić czoła strasznym Wilkom. Bohaterowie szukają schronienia u Merronów – tajemniczych ludzi z Północy. Okazuje się jednak, że Merroni sprzymierzyli się z odwiecznym wrogiem królestwa..."

Drugi tom Trylogi Moorehawke już za mną. Książka rozpoczyna się w momencie kiedy Wynter, główna bohaterka, jest już w trakcie podróży w poszukiwaniu Alberona. Powiem szczerze, że po jej skończeniu mam mieszana uczucia. Z jednej strony była dobra, a z drugiej taka średnia. Mam nadzieję, że w dalszej części tej recenzji uda mi się przedstawić Wam co miało, pozytywny jak i negatywny, wpływ na odbiór tej pozycji.

Dużym plusem jest fakt, że, na szczęście, autorka powieści nawet w najmniejszym stopniu nie zmieniła swojego stylu pisania. Opisy pozostały niedługie, ale za to bardzo konkretne i szczegółowe, działające na wyobraźnię. Wraz z odpowiednią budową napięcia i atmosfery w odpowiednich momentach sprawiły, że przyjemnie się czytało. 

Niestety książka ma dwa i to spore minusy. Po pierwsze żal mi było, że nie zdarzyło się trochę więcej. Myślałam iż Wynter, Razi i Christopher dotrą już do obozu zbuntowanego księcia, jednak tak się nie stało. Przez całą powieść była opisana ich podróż oraz zdarzenia, które po drodze ich spotykały. Drugim czynnikiem zdecydowanie mnie niezadowalającym była druga połówka głównej bohaterki. Od pierwszej części ta postać nie przypadła mi do gustu i  nie spodziewałam się, że między nią, a Wynter coś zaiskrzyło tak na poważnie. Tutaj dodatkowo warto zwrócić uwagę na wiek głównej bohaterki, która ma piętnaście lat, a już pcha się w związek ze starszym od siebie mężczyzną.

Ogólnie nie było tak źle, aczkolwiek mogłoby być lepiej. Owszem było trochę zaskakujących oraz śmiesznych momentów, jednak też takich, które warto by mimo wszystko wyrzucić.

Zakończenie książki jest bardziej zapowiedzią tego co będzie się działo w trzeciej, jaki finałowej części Trylogi Moorehawke, pod tytułem "Zbuntowany książę", niż takim typowym końcem. Dlatego też, przez to między innymi, miała spory kłopot co do oceny końcowej powieści. Zaniżałam, podwyższałam, aż w końcu zdecydowałam się na siedem na dziesięć punktów, które uznałam za złoty środek.





Tytuł: Królestwo cieni
Autor: Celine Kiernan
Seria: Trylogia Moorehawke tom 2
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Ilość stron: 512
Ocena: 7/10

Autorka recenzji: Alice
16:07 No komentarze
"Lubię dobre historie kryminalne - powiedział stary kryminolog, pan Treves - ale one zwykle zaczynają się w złym miejscu: od morderstwa. A tymczasem morderstwo to koniec historii, która rodzi się znacznie wcześniej". Sama prawda - psychopatyczny morderca działa już w spokojnej angielskiej wiosce. Kogo wybrał na ofiarę? Jakie są motywy jego działania? I kiedy nadejdzie godzina zero - moment popełnienia morderstwa?"

Tak jak "Dom zbrodni", "Godzina zero" przedstawia historię zbrodni popełnionej w rodzinie przez jednego z domowników. Jest to jedna z tych wyjątkowych powieści Agathy Christie, gdzie nie ma żadnej znanej postaci prowadzącej śledztwo w sprawie morderstwa takiej jak Herkules Poirot, Panna Marple czy Tommy i Tuppence. Jest tylko policja i ukrywający się psychopatyczny zabójca.

Autorka książki ma bardzo dobry styl pisania. Nie nudzi, ale odpowiednio buduje tajemniczą atmosferę oraz idealnie wprowadza w nią czytelnika. Nie zdradza za dużo wskazówek, za to doskonale wyprowadza w pole.

Co mi się najbardziej podobało? W powieści było zawartych wiele ciekawych czynników, na przykład  bardzo podobało mi się przedstawienie tego co sprawia, że człowiek może stać się potencjalnym mordercom. Ukazano jak jakieś zdarzenie, z reguły z dalekiej przeszłości, ma wpływ na ludzką psychikę oraz powoduje tak ogromną nienawiść iż dana osoba nie myśli o niczym innym jak o zabójstwie drugiego człowieka, który był powodem jego bólu.

Kolejnym genialnym elementem był fakt iż każdy członek rodziny mógł być odpowiedzialny za zbrodnie. Z pozoru wszyscy są niewinni, jednak tak naprawdę każdy ma motyw i może być niebezpiecznym i przebiegłym przestępcą.

Zakończenie książki było dobre, w szczególności rozwiązanie zagadki morderstwa. Myślę, że wiele osób ono zaskoczyło lub dopiero co zaskoczy. Mimo to pewnie mogłaby się znaleźć osoba, która odgadła tożsamość zabójcy.

Tytuł: Godzina zero
Autor: Agatha Christie
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Ilość stron: 148
Ocena: 10/10

Autorka recenzji: Alice
11:23 No komentarze
."Piętnastoletnia Wynter, córka Obrońcy Tronu - Lorda Moorehawke, powraca z mrocznych Krain Północy w rodzinne strony i z przerażeniem odkrywa, że w dotąd spokojnym i tolerancyjnym państwie nastały ponure czasy. Na królewskim dworze na trwałe zagościły intrygi, tortury i bezpardonowa walka o władzę, bezlitosne duch domagają się krwi, a wszelki opór wobec króla jest brutalnie tłumiony. Wynter staje przed trudnym wyborem; poddać się woli władcy, czy z narażeniem życia walczyć o przywrócenie ładu w królestwie?"

Ostatnio moją lekturą była irlandzka opowieść autorstwa Celine Kiernan. Książka szybko mnie pochłonęła, toteż nie traciłam czasu i zabrałam się za jej recenzję.

Autorka powieści ma dobry styl pisania. Opisy są niedługie, ale za to bardzo konkretne i szczegółowe, działające na wyobraźnię. Narracja jest trzecio-osobowa, przez co, mam wrażenie, można było lepiej poznać każdego z bohaterów niż gdyby była pierwszo-osobowa.

Główną bohaterką książki jest Wynter Moorehawke. Powiem szczerze, że wzbudziła ona we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony odważna, niezależna, wiedząca czego chce kobieta, z drugiej strony małe, zapłakane dziecko, wierzące w samo dobro oraz niemogące odnaleźć się w nowych czasach jakie nastały w dotąd spokojnym królestwie.
16:05 No komentarze
"Zapoczątkowaną w czasie wojny miłość młodej Angielki do jej rodaka-dyplomaty ma według ich planów po zakończeniu wojny i powrocie do kraju uwieńczyć zawarcie związku małżeńskiego. Do spotkania dochodzi, ale małżeństwo stoi pod znakiem zapytania. Uczucia nie wygasły. Przeszkodą jest nagła śmierć dziadka narzeczonej i podejrzenie o morderstwo. Kto z licznej rodziny mógł być sprawcą? Dziewczyna nie chce ślubu przed rozwiązaniem ponurej zagadki. Do śledztwa włącza się narzeczony."

Wspaniała, zaskakująca i intrygująca - tymi słowami najlepiej można określić  książkę "Dom zbrodni". Bynajmniej takie są moje odczucia po jej przeczytaniu i myślę, że mało kto mógłby się z tym nie zgodzić.

Autorka powieści ma bardzo dobry styl pisania, który aż do samego końca utrzymuje czytelnika w napięciu. Opisy nie nudzą, tylko podtrzymują zagadkową atmosferę. Widać, że książka została napisana z wielką przyjemnością, co zresztą potwierdzają same słowa Agathy Christie:

"Dom zbrodni" to jedna z moich ulubionych książek. Przez lata chodziła za mną, obmyślałam ją, przyrzekałam sobie: Pewnego dnia, kiedy będę miała mnóstwo czasu, zacznę ją pisać. Z doświadczenia mogę powiedzieć, że na pięć powieści, które są ciężką pracą, jedna jest przyjemnością. Ta właśnie była przyjemnością".

W powieści przedstawione są między innymi perypetie rodziny, w której to zdarzyła się tragedia. W tym wszystkim bardzo ciekawy jest zbiór osób należących do tej owej rodziny. Mianowicie tworzą ją osoby o bardzo odmiennych, wręcz skrajnych charakterach.

Zakończenie książki bardzo mi się podobało. Było naprawdę niespodziewane i nie do odgadnięcia. Morderca świetnie się zakamuflował i wyprowadził w pole czytelnika. Właśnie takie finały powieści są najlepsze, gdyż przewidywalna książka, to z reguły nudna książka, w szczególności ta detektywistyczna lub kryminał.

Na koniec tej recenzji pozostaje mi już tylko ponownie odwołać się do słów autorki tej powieści - Agathy Christie, która uważała, że "każdy jest zdolny do zbrodni". Zgadzam się z tym oraz dodam, że "Dom zbrodni" jest stu-procentowym potwierdzeniem tej teorii.





Tytuł: Dom zbrodni
Autor: Agatha Christie
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Ilość stron: 224
Ocena: 10/10

Autorka recenzji: Alice
15:45 No komentarze
"Dziesięć osób zostaje zaproszonych przez tajemniczego gospodarza do domu na wyspie. Gdy dwie z nich giną, goście zdają sobie sprawę, że to, co początkowo uważali za nieszczęśliwy wypadek, jest robotą zabójcy. Postanawiają odkryć jego tożsamość, ale okazuje się, że nikt nie ma alibi. Odizolowani od społeczeństwa, niezdolni do opuszczenia miejsca pobytu, umierają jeden po drugim w sposób opisany w dziecięcej rymowance, która wywieszona jest w ich pokojach. "

Kolejna, myślę, że najlepsza dotychczasowa powieść Agathy Christie już za mną. Świetnie, jasno i zrozumiale napisana opowieść o dziesiątce osób uwięzionej na wyspie wraz z jednym mordercą, który ma zamiar pozbyć się wszystkich w rytm wierszyka.

Książka zaczyna się od przybycia wszystkich zaproszonych osób na wyspę. Luksusowa willa i przyjemna atmosfera sprawiają, że nikt nie domyśla się w jaką pułapkę się pakuje. Gdy każdy dociera już na miejsce, rozpoczyna się niecierpliwe oczekiwanie na Pana U.N. Owena - organizatora tego przedsięwzięcia. Jednak gospodarz się nie pojawia. Wśród gości wzrasta lekki niepokój i niezadowolenie. Całą sytuację pogorsza pierwsze zabójstwo, niby przypadek, ale gdy dochodzi do kolejnej śmierci jasne się staje, że coś jest nie tak. Kolejnym dobitnie przerażającym faktem jest brak możliwości wydostania się z wyspy. Strach pomiędzy wszystkimi zaczyna wzmagać jak i napięcie u samego czytelnika. I tak jest przez prawie całą powieść. Morderstwo za morderstwem w rytm wierszyka napawa lękiem, szczególnie, że nie ma tak naprawdę żadnych dowodów wskazujących lub sugerujących kim jest tajemniczy Pan Owen i czy to on jest tym mordercą. Ogarniający obłęd gości wyspy może zacząć przekładać się na emocje osoby czytającej.

Naprawdę uważam, że jest to ten typ kryminału, który wymaga stalowych nerwów. W pewnym momencie książki traci się kontrolę, gdyż nie nadąża się za poczynaniami mordercy i zgonami jego ofiar. Od razu muszę wspomnieć, że jeśli się chce odgadnąć tożsamość zabójcy trzeba prowadzić śledztwo na własną rękę, które z resztą nie jest takie proste, gdyż postać detektywa Herkulesa Poirota tym razem tu nie występuje. Dla zawiedzionych tą informacją dodam od razu, że powieść jest napisana w taki sposób iż, ten bohater nie jest po prostu zbyt potrzebny.


Zakończenie książki było bardzo dobrze napisane i rozwiązane. Oczywiście nie sposób jest wspomnieć, że było mega zaskakujące i niespodziewane. Z wielką dokładnością zaplanowane i zrealizowane zabójstwa kolejno wszystkich osób na wyspie są godne podziwu. Również i tym razem Agatha Christie wykazała się dużym talentem pisarskim, pomysłowością, a także niesamowitym wczuciem się w rolę mordercy oraz jego ofiar.
Na koniec modę jeszcze śmiało rzec, że jeśli ktoś Was, czytelników tego oto bloga, już przeczytał tą powieść i odgadł kto był sprawcą opisanego zajścia, to serdecznie gratuluję mu nieprzeciętnego intelektu i doskonałego analitycznego myślenia! Oczywiście zachęcam do dalszego czytania książek tej autorki lub tych, co nie mieli jeszcze okazji się z nią spotkać, do jak najszybszego rozpoczęcia przygody z jej kryminałami.

Tytuł: I nie było już nikogo
Autor: Agatha Christie
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Ilość stron: 220
Ocena: 10/10

Autorka recenzji: Alice
20:47 No komentarze
Znany aktor, sir Charles Cartwright, wydaje przyjęcie, na które oprócz osób związanych z teatrem zaproszone są miejscowe wyższe sfery. Wszyscy bawią się beztrosko, plotkują, piją koktajle. Wielebny Stephen Babbington sięga po kieliszek, przełyka i... pada martwy. Lekarz orzeka atak serca. Kiedy jednak ponownie zdarza się podobny wypadek, Herkules Poirot zaczyna się zastanawiać. Wśród podejrzanych jest kamerdyner. Uciekł, czyli zabił? W przedstawieniu bierze udział wiele osób, ale sir Charles Cartwright gra główną rolę, konkurując z legendarnym detektywem. Trzeba znaleźć motyw i reżysera zbrodni, a tymczasem Herkules Poirot buduje domki z kart. Wprawdzie pozostaje nieco w cieniu, ale zarzuca przynętę i po mistrzowsku rozgrywa finałową scenę Tragedii w trzech aktach.

Jak zwykle, kolejna z niespodziewanych i zaskakujących powieści Agathy Christie umiliła mi ostatni czas. Z chęcią odrywałam się od moich innych zajęć byle tylko trochę poczytać. W końcu z prawie całkowitym zadowoleniem, zakończyłam przygody z tą książką.

Ogólnie powieść bardzo podobała mi się i raczej nie mam żadnych większych zastrzeżeń do niej. Jednak jest jedna rzecz, która jeszcze nie daje mi spokoju oraz nie do końca mnie zadowala, a mianowicie bardzo pragnęłam, tym razem zgadnąć kto jest mordercą. Niestety nie udało mi się. Mimo to i tak uważam, że książka została doskonale napisana.

Na początku poznajemy bohaterów powieści, główniejszych i tych mniej ważnych. Przenosimy się na przyjęcie do sir Charlesa Cartwrighta. Zabawa nie trwa tam jednak długo gdyż dochodzi do morderstwa, pierwszego z trzech jak się później dowiadujemy. W tym momencie zaczyna się śledztwo. Detektyw Herkules Poirot zaczyna dochodzenie oraz poszukiwanie poszlak prowadzących do rozwiązania tego zabójstwa. Również często czytelnicy tej książki, sami postanawiają spróbować swoich sił i domyślić się kto jest sprawcą tych nagłych zgonów, tak jak na przykład ja.

Jednakże tego zadania nie ułatwiają kolejne dwa morderstwa. Żadne z tych trzech zajść na pozór nie ma nic wspólnego ze sobą, czemu z kolei zaprzecza nasz genialny detektyw - Herkules Poirot. Jego nieprzeciętny intelekt obmyśli strategie działania, która pozwoli mu poznać tożsamość mordercy.

Na koniec wszyscy dotychczasowi bohaterowie powieści zostaną zebrani w jedno miejsce, tak jak z reguły postępuje Poirot przed ujawnieniem całej prawdy. Dowiemy się kim był morderca i prawie na sto procent, przeżyjemy ciężki szok. Bynajmniej tak było w moim przypadku.
Miałam różne teorie dotyczące samej postaci, która mogła by być zabójcą. Jak zwykle dużo myślałam, ale mimo wszystko nie odgadłam tożsamości mordercy. Nie jestem jakoś z tego powodu strasznie zła, gdyż nie ważne ile czasu bym poświęciła na zastanawianie się i analizowanie tej powieści, myślę, że i tak nie odgadłabym sprawcy tych morderstw.

Podsumowując, książka podobała mi się i naprawdę została wyjątkowo sprytnie napisana. Uważam, że chyba już zawsze będę z wielką chęcią sięgać po powieści Agathy Christie.






Tytuł: Tragedia w trzech aktach
Autor: Agatha Christie
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Ilość stron: 248
Ocena: 9/10

Autorka recenzji: Alice

21:38 No komentarze


Po rozwiązaniu kryminalnej sprawy w Azji Herkules Poirot wraca do Europy. Pociąg Orient Express, którym podróżuje, grzęźnie w zaspie śnieżnej. W nocy w niewyjaśnionych okolicznościach ginie jeden z pasażerów. Detektyw Poirot rozpoczyna dochodzenie, a jego podróż zmienia się w śledztwo. Fakty wskazują, że morderca zajmuje miejsce w tym samym wagonie... Czy Poirot zdoła rozwiązać zagadkę morderstwa? Sprawa nie należy do łatwych - każdy pasażer jest podejrzany...

Tym razem recenzuję trochę innego typu książkę niż dotychczas, a mianowicie kryminał. Wiele ludzi, jak tylko słyszy słowo kryminał, od razu sceptycznie się nastawia do tego typu powieści. Dlatego postanowiłam spróbować pokazać Wam, że naprawdę warto zabrać się za taka książkę, w szczególności autorstwa mistrzyni powieści kryminalno-detektywistycznych - Agathy Christie.
Jako słowo wstępu pragną dodać tylko jeszcze, że to nie jest banalna książka, mam na myśli, że po pierwszych stronach nie odgadnie się mordercy, co z kolei pokazuje nam wyśmienity kunszt pisarski autorki powieści.

Morderstwo w pociągu podczas niewiarygodnej zaspy śnieżnej od razu daje drobny dreszczyk emocji. Wszystkie zmysły wyostrzają się i zaczyna się dokładna analiza wszystkich wydarzeń, scen, rozmów pasażerów, byle tylko dowiedzieć się jak najwięcej, kto mógł by być potencjalnym zabójcą. Oczywiście nie jest to takie proste, ponieważ choć zna się większość myśli detektywa Herkulesa Poirota, to zbudowanie teorii morderstwa wymaga dużego zaangażowania do pracy wszystkich szarych komórek i nie tylko.
Łączenie coraz to nowszych faktów daje do myślenia i zaczyna się mieć wrażenie, że rozwiązanie zagadki jest prawie nie możliwe. Jednak nasz detektyw się nie poddaje i odkrywa nowe ślady zbrodni. Elementy puzzli zaczynają układać logiczną całość i zostaje już tylko moment na potwierdzenie teorii wyglądu morderstwa i oczywiście jego wykonawcy.

Powiem szczerze, że dużo rozważałam kto może być właśnie zabójcą, stwarzałam wręcz nie możliwe propozycje rozwiązania tej sprawy, części historii się domyśliłam, ale i tak nie odgadłam prawidłowego zakończenia tej zagadki. Nie zniechęciło mnie to jednak do czytania innych książek z tej serii, ale za to bardzo zmotywowało, ponieważ chęć odgadnięcia coraz to nowszych morderstw była silniejsza od zdrowego rozsądku ;) Mam nadzieję, że spodoba Wam się ta książka i oszalejecie na jej punkcie.



Tytuł: Morderstwo w Orient Expressie
Autor: Agatha Christie
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Ilość stron: 264
Ocena: 9/10


Autorka recenzji: Alice
22:29 No komentarze
źródło
„Ever Bloom zdawało się, że po tragicznych przeżyciach i stracie ukochanej rodziny w końcu odnalazła szczęście. Zakochana bez pamięci w Damenie, układa sobie życie na nowo. Zdobywa wiedzę dostępną tylko dla wybranych, a jej moce rosną. Tymczasem coś strasznego zaczyna się dziać z Damenem. Tajemnicza choroba sprawia, że nie tylko słabnie, starzeje się i traci dar nieśmiertelności, ale coś odbiera mu także pamięć, tożsamość, uczucia – życie.
Ever postanawia zrobić, co tylko w jej mocy, by ratować ukochanego. Przenosi się do Summerlandu – krainy, w której poznaje nie tylko sekret przeszłości Damena, ale także starożytne księgi kryjące tajemnice podróżowania w czasie. Zbliżająca się „błękitna godzina” to jedyny moment, kiedy można odwrócić bieg historii. Ever musi wybrać – czy cofnąć wskazówki zegara i uratować przed wypadkiem, czy zostać w teraźniejszości i walczyć o Damena, który z każdym dniem traci siły.” źródło: [link]

 Błękitna Godzina różni się od pierwszego tomu. Również czytałam tą książkę dwa lata temu i nie skończyłam jej, bo zanudzałam się na śmierć. Tym razem było inaczej. Bałam się ją zaczynać, ponieważ bałam się, że nie wytrzymam do końca i ponownie się poddam. I nastąpiło wielkie zaskoczenie. Książka była świetna i jeszcze lepsza od pierwszej części. Autorka zaczęła troszeczkę inaczej prowadzić narracje, która nie jest aż tak denerwująca jak w Ever. Wpłynęło to bardzo na mnie jako na czytelniczkę i w sumie Błękitna zajęła mi niecałe trzy dni.

Nową postacią był Romano, również tajemniczy jak Damen, ale nie aż tak przystojny. Ever od początku ma do niego złe podejście, ale do kogo ona nie ma złego podejścia. Romano wydaje się zwyczajnym pochodzącym z Anglii nastolatkiem, który jak wszyscy ma aurę. Ja od początku wiedziałam, że jest z nim coś nie tak, moja intuicja rzadko zawodzi i czy udało mi się przewidzieć kim jest Romano, musicie sami się dowiedzieć.

Dużą rolę odegrała w Błękitnej Godzinie, Ava. Odkąd pojawiła się na przyjęciu Halloweenowym stara się pomóc Ever. Zazwyczaj dziewczyna ją zbywa, ale kiedy nie zostaje jej już nikt, kto wie o jej paradoksalnych zdolnościach musi się zgodzić na pomoc kobiety. Jednak czy można zaufać Avie i czy ta spełni jej obietnice?

źródło
Zapomniałam wspomnieć jeszcze o bliźniczkach, które pojawiają się w książce. Romy i Rayne mieszkają w Summerlandzie i chcą pomóc Ever, gdy ona się tylko tam zjawia. Dziewczynki są małe i wyglądają jak uczennice szkoły z internatem. Są również złośliwe. A jednak wydają się szczere ze swoimi intencjami.

Akcja toczyła się dość żwawo i przyspieszała. W jednym momencie był chwilowy zastój, ale na szczęście tylko chwilowy. Historia Ever, wiadomo jest zakręcona i tragiczna, ale im dłużej dziewczyna spędza czasu w Laguna Beach tym coraz bardziej jest wyzywana. Trudno jest się do czegoś takiego przyzwyczaić, jeżeli było się królową szkoły, a teraz jest się popychadłem, a twój chłopak traci pamięć i nie pamięta co się zdarzyło pomiędzy nim, a Ever. Zaczyna się trudny okres w jej życiu, ale nadal pokazuje jak można walczyć o miłość.

Finał odbierał dech w piersiach z zaskoczenia. Muszę przyznać w głowie miałam wiele, różnych scenariuszy jak książka może się skończyć tym razem nie zgadłam i cieszę się z tego, bo lubię jak mnie książka zaskakuje. Polecam ją wszystkim, którzy chcą troszeczkę pofantazjować, o tym jak to jest być Nieśmiertelnym.

Tytuł: Błękitna Godzina
Autor: Alyson Noel
Seria: Nieśmiertelni tom 2
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Ilość stron: 285
Ocena: 9.5/10

Autorka recenzji: Hayles
13:11 No komentarze
„Pewnego koszmarnego dnia szesnastoletnia Ever Bloom traci w wypadku samochodowym najbliższą rodzinę. Od tej chwili staje się medium – słyszy myśli różnych ludzi, widzi ich aurę i może poznać ich przeszłość. Ale te nadprzyrodzone umiejętności sprawiają, że otoczenie traktuje ją jak dziwadło, więc Ever zamyka się w sobie i odgradza od świata. Wszystko się zmienia, kiedy dziewczyna poznaje Damena Auguste’a. Chłopak jest nieziemsko przystojny, bogaty i tajemniczy. Tylko on potrafi wyciszyć dudniące w jej głowie głosy i wejrzeć w jej duszę. Dzięki niemu Ever wchodzi w świat alchemii i magii. Kim jest Damen? Skąd pochodzi? Jakie sekrety skrywa? Na te pytania Ever nie zna odpowiedzi. Wie jedynie, że zakochała się w nim bez pamięci i że jej życie wkrótce się zmieni.”

Ever to była książka, którą czytałam dwa razy. Pierwszy raz czytałam ją jakieś dwa, może trzy lata temu. 
Pamiętam, że zrobiła na mnie ogromne i świetne wrażenie. Teraz, gdy czytałam ją odrobinę się nudziłam. Wiem, że znałam już całą treść, ale też trochę pozapominałam i czytałam Ever na nowo. Kolejna książka paranormal romance i nie było niestety niczego nadzwyczajnego. Jest chłopak, jest dziewczyna zakochują się i bla, bla, bla… Język, którym pisze autorka nie powala na kolana, jest bardzo pisany pod nastolatki i przez to czasami denerwujący, mimo że jestem nastolatką.

16:25 No komentarze
Older Posts

Liczba odwiedzin

Follow Us

Inne posty

  • 5/10 powodów
  • Cytaty z książek
  • Podsumowanie
  • Seriale
  • Stosik
  • TAG
  • Zapowiedzi książkowe

Polecany post

Czy robienie rereadingów ma jakiś sens?

Odwiedzamy:

  • P42
  • Zaksiążkowane
  • Niekulturalnie

Labels

Czarna owca Czwarta strona Egmont Filia Jaguar Kobiece MAG Media Rodzina Mowa NieZwykłe Sine Qua Non We need YA Wydawnictwo Czarne; Zielona Sowa Znak Literanova otwarte superNowa Świat Książki

Created with by ThemeXpose