"Trzysta lat po spustoszeniu Ziemi przez kataklizm ludzie mieszkają w stacji kosmicznej, dryfującej z dala od toksycznej atmosfery ojczystej planety. Zasoby kurczą się dramatycznie, dlatego liczebność populacji jest ściśle kontrolowana, a wykroczenia karane śmiercią. Czasu jest jednak coraz mniej. Władze kolonii decydują więc o wysłaniu setki młodocianych przestępców na Ziemię, żeby przekonać się, czy planeta nadaje się do zamieszkania. Czy dla grupy wyrzutków będzie to szansa na nowe życie? A może przeciwnie – pewna śmierć?
Zesłańcy lądują na pięknej, dzikiej planecie, gdzie czają się niebezpieczeństwa, o jakich nikomu się nie śniło. W obliczu zagrożenia rodzą się konflikty, mające podłoże w tajemnicach z przeszłości. W domu nikt nie uważał ich za bohaterów, jednak dla całej ludzkości są teraz ostatnią nadzieją na przetrwanie."

„Theodore Finch is fascinated by death, ad he constanly thinks of ways he might kill himself. But each time, something good, no matter how small, stops him.

Violet Markey lives for the future, counting the days until graduation, when she can escape her Indiana town and her aching grief in the wake of her sister’s recent death.

When Finch and Violet meet on the ledge of the bell tower at school, it’s unclear who saves whom. And when they pair up on a project to discover the ‘’natural wonders’’ of their state, both Finch and Violet make more important discoveries: It’s only with Violet that Finch can be himself – a wierd, funny, live-out-loud guy who’s not such freak after all. And it’s only with Finch that Violet can forget to count away the days and start living tchem. But as Violet’s world grows, Finch’s begins to shrink.” Źródło

Kolejna książka opowiadająca o trudnym życiu, pełnym niesprawiedliwości. Można już pomyśleć, że autorom powoli pomysły się kończą. W tej kategorii trudno wymyślić coś nowego i niepowtarzalnego. Jednak po części udało się to Jennifer Niven. Mimo, że czytałam tą książkę w rekordowo długim czasie, nie żałuję wyboru jej.

Historia zaczyna się na szczycie wieży w szkole. Spotykają się ze sobą dwa odrębne światy. Violet jest popularna, a Finch to wyrzutek, wyzywany od świrów. Dzięki przypadkowi dwójka nieznajomych zaczyna pracować nad wspólnym projektem z geografii i zaczynają się poznawać. Dowiadują się o sobie najskrytsze rzeczy. Z  czasem nastolatkowie zakochują się w sobie.

"Quentin Jacobsen – dla przyjaciół Q – od zawsze jest zakochany we wspaniałej koleżance, zbuntowanej Margo Roth Spiegelman. W dzieciństwie przeżyli razem coś niesamowitego, teraz chodzą do tego samego liceum.

Pewnego wieczoru w przewidywalne, nudne życie chłopaka wkracza Margo w stroju nindży i wciąga go w niezły bałagan. Po czym znika. Quentin wyrusza na poszukiwanie dziewczyny, która go fascynuje, idąc tropem skomplikowanych wskazówek, jakie zostawiła tylko dla niego. Żeby ją odnaleźć, musi pokonać setki kilometrów. Po drodze przekonuje się na własnej skórze, że ludzie są w rzeczywistości zupełnie inni, niż sądzimy."

Od dawna już słyszałam, że powieści Johna Greena są bardzo dobre. Jednak nie wiedziałam do której jego autorstwa książki zacząć. Pierwszą 'Szukając Alaski' byłam po prostu zachwycona i poruszona. Z kolei przy 'Papierowych miastach' mam mieszane uczucia.

Powieść napisana jest lekko i przyjemnie, tak, że od razu wciąga i zachęca do czytania.

Książka podzielona jest na trzy części. Rozpoczyna ją cofnięcie się do dzieciństwa Margo i Quentina, kiedy to byli jeszcze przyjaciółmi, oraz poznania tego ciekawego wydarzenia, które trochę ich rozdzieliło. Dalej wracamy do teraźniejszości i poznajemy samego Q. Jest on raczej zwykłym, sympatycznym bohaterem, nie należącym do szkolnej elity. Następnie są przedstawieni jego najlepsi przyjaciele - Ben i Radar.

Ben był postacią, której nie polubiłam. Miał swój drażniący sposób bytu i nawet wyrażania się, a raczej mówienia np. zamiast dziewczyny, królisie. Quentin zwracał mu na to uwagę, ale ten i tak dalej uważał, że takie słownictwo jest cool.

Z kolei Radar był dużym przeciwieństwem Bena. Był miłym oraz naprawdę dobrym przyjacielem. Potrafił wesprzeć i przemówić do rozsądku Q, kiedy ten tego potrzebował. Był bohaterem, którego naprawdę lubiłam.

Życie głównego bohatera wiedzie się spokojnie, dopóki nie pojawia się Margo. W nocy ubrana jak nindża wciągnie go w swoje plany, a następnego dnia zniknie. Zostawi tylko dla Q nikłe wskazówki, prowadzące do głębszego poznania jej. Podczas pogoni za tajemniczą Margo Roth Spiegelman, Quentin zrozumie jak mało znał swoją dawną przyjaciółkę. W pewnym momencie, gdy jego poszukiwania staną w miejscu, Q zacznie mocno to przeżywać. Tu powieść będzie trochę nudna, gdyż przez dłuższy czas nie będzie się nic działo.

Zakończenie książki nie do końca mi się podobało. Zaskoczyło mnie i to niestety raczej trochę bardziej negatywnie niż pozytywnie. Po prostu nie było tym czego oczekiwałam ani tym na co liczyłam i spodziewałam się.

Podsumowując, powieść nie była zła, ponieważ miała swoje mądre fragmenty, ale też nie jest to najlepsza z książek autorstwa Johna Greena.

Tytuł: Papierowe miasta

Autor: John Green

Wydawnictwo: Bukowy las

Ilość stron: 400

Ocena: 6.5/10

Autorka recenzji: Alice