„Psychologiczny thriller dla nastolatków.

Piętnastoletnia Jem widzi w oczach ludzi numery – daty ich śmierci. Zna dzień śmierci matki. Wie, kiedy w ataku terrorystów na Londyn zginą ludzie. I kiedy umrze jej chłopak. Nikogo nie może obronić przed śmiercią, więc ucieka przed rówieśnikami i policją.” Źródło

Kolejna książka, której nie wiem jaką ocenę mam dać. Z ocen innych czytałam, że fantastyczna, genialna itp. I kiedy zaczęłam czytać, miałam lekuchne wrażenie, że mam przed sobą inną książkę. Na wstępie chcę powiedzieć, że to nie była straszna książka z oceną jeden na dziesięć.

Język. To był chyba jedyny powód, dla którego ta pozycja nie przypadła mi do gustu. Ja strasznie nie lubię, gdy autorzy starają się wcielić w nastolatków i wymyślają jakieś dziwne zwroty, których chyba żaden młody człowiek nie używa w takim nadmiarze. I często dla tych biednych autorów jest cool. 

Tak samo nie lubię jak narrator zwraca się bezpośrednio do czytelnika.

Sama akcja zła nie była. Rozwijała się trochę pod górkę i trzeba było trochę poczekać na wybuch, ale źle nie było. Bardziej mnie dziwiło zachowanie nastolatków. Zostali zauważeni pod London Eye i tuż przed wybuchem zaczęli uciekać. Policja to zauważyła i chciała z nimi pogadać w formie świadków, a główni bohaterowie uciekają z miasta. Po prostu żadnej logiki. I kradzieże samochodów w wieku piętnastu lat wydaje mi się nad wyraz głupie, bo sama mam piętnaście lat i raczej nie kradłabym samochodów i uciekała z miasta, bo ktoś mnie widział na monitoringu. Jak już to przebolałam, to ich „zakupy” na przeżycie mnie kompletnie rozwaliły. To wyglądało dosłownie tak: Hmm… musimy kupić jakieś jedzenie i picie. No to tak cola idealnie się nada, tak samo jak czekoladowe batoniki i krakersy. Nie wiem czy oni kupując wyłączyli mózgi czy coś. Już przyjmę te całe krakersy, ale cola zamiast wody wydaje mi się głupotą.

Bohaterowie przynajmniej byli dobrze zarysowani i każdy z nich miał osobny charakter. Jem, czyli główna bohaterka i narratorka, miała dość tragiczną przeszłość. Jej matka zginęła z przedawkowania, a potem trafiała od rodziny zastępczej do rodziny zastępczej. To spowodowało, że zaczęła się w sobie zamykać, a jej dar utrudniał komunikację z innymi osobami. Mimo, że czasami była naiwna to była dość waleczna. Jej dar, a raczej przekleństwo nie umożliwiał jej normalnego funkcjonowania. Mimo wszystko jedyną osobą,  którą dopuściła do siebie zmieniła jej całe życie.

Pająk, czyli drugi z głównych bohaterów różnił się bardzo od Jem. Jednak dzielił z nią jedną cechę, był naiwny i to do bólu. Może się nie znam, ale gdy cię goni policja, to raczej nie będzie się jadło ryby z frytkami na molo i spokojnie oglądało się zachód słońca. Pająk był bardzo impulsywny, przez co władował siebie i Jem w jeszcze większe tarapaty. Nie był postacią, którą polubiłam, ponieważ na co dzień bym z nim nie wytrzymała.

Zakończenie nie było wielce zaskakujące, ponieważ już w mniej więcej połowie książki domyślałam się jaki będzie finał. Chociaż ostatnie zdanie było dla mnie czymś bardzo zastanawiającym. Nie jest to najlepsza pozycja jaką czytałam, ale i nie najgorszą.  Nie użyje słowa polecam, ponieważ byłoby to za dużo, jednak decyzja jak zwykle należy do Was.

Tytuł: Numery. Czas Uciekać

Autor: Rachel Ward

Seria: Numery (tom 1)

Wydawnictwo: Wilga

Ilość stron: 320

Ocena: 5/10

Autorka recenzji: Hayles   

Książka to romans z nutą grozy. Jest współczesną opowieścią o wilkołakach. Tak jak "Zmierzch opowiada nam o wampirach, tak "Drżenie wprowadza nas w niebezpieczny świat pół ludzi pół wilków.

Autorka ma bardzo dobry styl pisania. Utrzymuje czytelnika cały czas w napięciu. Opisy nie są za długie, przez co nie można się nudzić.

Na początku książki poznajemy główną bohaterkę - Grace. Wspomina ona chwilę kiedy po raz pierwszy miłą styczność z wilkami. Potem akcja dzieje się już, gdy ma 17 lat. Grace była ciekawą postacią. Lubiłam ją za to, że była silna i odważna. Jej ukochany - Sam też był interesującą postacią. Mimo to bardziej przypadła mi do gustu Grace. 

Zakończenie książki bardzo mi się podobało. Nie wiem kiedy zabiorę się za następną część tej trylogii pod tytułem "Niepokój", ponieważ mam wiele innych ciekawych książek na głowie. Jednak na pewno powrócę jeszcze do serii.

Tytuł: Drżenie

Autor: Maggie Stiefvater

Seria: Wilkołaki z Mercy Falls tom 1

Wydawnictwo: Wilga

Ilość stron: 455

Ocena: 9/10

Autorka recenzji: Alice